Hoe langer we ons voorstellen

Hoe langer we ons voorstellen dat we op deze planeet willen leven, hoe zuiniger we er op zijn. Ons gebrek aan toekomstvisie zal dan ook ten grondslag liggen aan onze huidige omgang met de natuurlijke wereld.
Als de voorstellingen van grootse toekomsten net zo snel gegroeid waren als onze beheersing van materie dan hadden we nu een gedeeld perspectief dat minstens 10.000 jaar de toekomst in blikte.
Heidegger, is mij verteld, observeert dat de mens niet buiten zichzelf kan denken. Alles gedacht hebbende; het heeft uiteindelijk het menselijke perspectief in zich. Ongelooflijk om voor te stellen wat er dan allemaal binnen het menselijke voorstellingsvermogen ligt. Maar zo’n perspectief, verbonden aan jezelf, heeft ook z’n nadelen. Ik kan me voorstellen dat ons toekomstbeeld niet snel groter wordt dan het aantal jaren dat we verwachten dat onze lichamen te leven hebben. Ons toekomstperspectief is vanuit de eerste persoon gezien gebonden aan de eindigheid van het lichaam. Het is hier echter niet tot beperkt.
Een geestverruimende oefening bevrijd de voorstellingen uit de kleinschaligheid van het individu. Dit is nóg een argument om een regelmatige beoefening van geestverruiming je eigen te maken: je denkt makkelijker na over het leven van je kinderen, je kleinkinderen, je achterkleinkinderen en de kinderen van de kinderen van je achterkleinkinderen en de eeuwen en eeuwen waarin nakomelingen van jou dit universum met jou en elkaar delen. Een beeld van ‘starflights’ komt bij me op. Boven de wolken en onder de sterren vliegen we de toekomst in.
Ik moet zeggen dat dit in zichzelf een zeer geestverruimende bezigheid en methode is: vooruit denken.

Author: Nico Vlaming

A holder of a BSc in Cognitive Artificial Intelligence, self taught meditator, guerrilla gardener, campfire enthusiast, late blooming psychonaut and board member at ENCOD.org.

Leave a Reply

Your email address will not be published.